Blog

"Böyle deniz gibi olacaksın. Geçtin mi çok ciddi dalga geçeceksin kendinle!" demiştim yıllar önce.

“Neden sanatla uğraşıyorsun?” Sorusu, kimileri için “Neden yaşıyorsun?” sorusu ile aynıdır. Bir ara bir dostum bana neden onu sevdiğimi sormuştu. Ben de ona “Çünkü sen!” demiştim. Bu soru tıpkı ona benziyor. 

En nihayet; bir sanat eseri olarak karakter var edebilmek ne üstün bir uğraş…  Tıpkı bir heykeltıraşın varoluşun hakkını vermek için estetize ettiği sıcak kanlı heykeller gibi bu çağın bütün olumsuzluklarını kaide yaparak üstünde durabilmek, üstesinden gelebilmek…

Ev sahibi olduğum için, samimiyetten sürekli ertelenmişliğe itiraz mı geliştirmiş kendince kalbim?

İnsan esir doğar. Kendisine... Ve adım adım bu esaretten kurtulabilir. Önce kendisine bir isyan başlatmalıdır. “Hayır!” ı ilk ve hep kendisine söylemeyi bilmelidir.

“Çok mu uzağa gittik Allah’ım? Sana geri dönemeyecek kadar uzağa mı gittik? Gaybı kayıp mı ettik…”

Bir şerh gibi, bahar ağaç dallarına, kuş ayaklarına asılan...

İnsan ömrü sadece kendisine ait değil ve modern insanın kabullenemediği şey biraz bu, sanki.

Sanatın tarihi aslında insanın hayatının da sanat oluşuna dair veriler veriyor bu yüzden. Fark edilmiş ya da fark edilmemiş olsun bu tabii yarış alanında her insan kendine has ifade yolları aramış durmuştur.“Bu ifade biçimimi nasıl daha güçlü ve güzel kılarım?” demiş durmuştur.

Uzaktan sevmekle yakından sevmek arasında...