Blog

Onlar üzerinden ilahi mizah, tam neşe güldürmece ve bende de karşılığını hep özleyen bir muziplik var tabi.

"Üretme heyecanım biterse beni öldüm say. O zaman okurum kendi salamı. Farklı bir makamla... Bize yazılan ölünceye kadar doğurmaktır!"

Aşk Kuran'da geçmiyor diyorlar. Hadiste de geçmiyormuş. Hayatta geçiyor ama...Geçmiyor hatta. Kalıyor. N’apıcaz…

Dürüst olalım. Çay, çorba özgürlüğüne yeniden kavuştuğumuza sevindik. Bayramın ilk günü nasıl kahvaltı yaptığımızı gören gördü. Pardon kimse kimseyi  görecek halde değildi.

Kader gecesi...

Anı hayata uzatmalıdır. Hayatı da anda özleştirmelidir. An ömrünün özeti, özü olmalıdır. Hayatı ise o anı doğrulayan ayrıntılar bütünü. An ile bütün hayat/zaman birbirinin sağlaması olmalıdır.

Gece aramayı, şafak buluşu, bilinci yakalamayı, sabah ise yaşamayı temsil ediyor…

Bu konu nerden aklımıza geldi diye soracak olursanız, hiç aklımızdan gitmiyor diyebiliriz. Hayatı iptal edecek bir dertlilik olarak değil elbette. Bazı şeyleri bu dünyada değiştiremeyeceğimizin, tam adaleti sağlayamayacağımızın farkındayız.

Ahlaksız olanlar sadece politikacıların içinden çıkmıyor. Politikacılar ise sadece halkın içinden çıkıyor. Bu durum sivil veya resmi herkesin insan olarak ve konumu gereği sorumlu ve ahlaklı olması gerektiği gerçeğini değiştirmiyor.

Daima şikâyet ve daima kişisel menfaatperestliğin cehri zikrinden riyâkar bir uğultu icra etmek ne ayıp şey! Koca koca, bıyıklı, sakallı bebekler korosu ne irrite edici bir memleket müsameresi!